Ah aşıkların senin ayrılığından her an feryat figan etmekte. Aşıkların feryadı figan etmesin de ne yapsın? Ah Yakup kendi oğlu Yusuf’u kaybettikten sonra feryadından, figanından halk rahatsız oldu da gitti çölün ortasına.
Âşıkların Feryadı Hakkında
Hurma dallarından bir çardak etti. O çardakta oturdu. Feryat vigan etti de.
O çardak üzün çardağı oldu. Sen de gece çardağını kur da o sevgiliden ayrı düşmenin feryadını, figanını, o sevgiliden ayrı düşmenin acısını yaşa. Yakup nasıl Yusuf’un feryadına düştüyse sen de o güzeller güzeli nazlı sevgilinin feryadına yapış.
Ne yapayım ahu zarrımdan, feryadımdan, figanımdan nerelere gideyim sen? Feryadı figanı sevdiğinden beridir aşıkların feryat figan etmeden, ağlamada, sızlamada. Ah feryat üstüne feryat.
Bu şu bu cilveli, bu alimi birbirine katan her an her şeyi ayrı ayrı var edip yok eder. O kara kaşlı, kara gözlü, selvi boylu, endamlı mı endamlı, edalı mı edalı. Ne tarafa dönsem hayali karşımızdan karşımdan.
Ayrılmayan sevgiliden ayrıyız diye nasıl feryat filan etmeyelim? O elanlı güzeli seyretsek dahi hasretinden nasıl feryadımıza feryat, figanımıza figan kan. Madem ki seviyorsun aşıkların feryat ve figanını, her dem her perdede aşıkların sana feryatinde de olacak. Ne zamana kadar ebedi feryatı madem ki seriyorsa feryatı.