Sizin Dostunuz Sâdece Allâh, Onun Peygamberi, Namazı Kılan ve Zekât Verenlerdir

Mâide Sûresi 55. âyette buyurulmuştur: «Sizin dostunuz ancak Allâh’tır, Resûlü’dür ve îmân edenlerdir; onlar ki namazı dosdoğru kılarlar ve zekât verirler; onlar rüku’ edenlerdir.» Bu âyet, mü’minin dostlarını apaçık belirler: Allâh, Resûlullâh, ve namaz-zekât ehli mü’minler. Bunların dışında hiç kimse mü’minin asıl dostu değildir.

Mü’minin Dostları — Sınırlı Bir Liste

Mü’minin dostlarının listesi sınırlıdır: Allâh, Resûlullâh, namaz kılan-zekât veren mü’minler. Bu listede kâfirler yoktur; münâfıklar yoktur; fâsıklar yoktur. Bu, mü’minin sosyâl ilişkilerini düzenleyen bir prensiptir. Mü’min herkesle iyi geçinebilir; ama dostluğu sınırlıdır. Dostluk ile sıradan münâsebet ayrıdır. Dostluk yakınlık ister; münâsebet ise nezâket yeter.

Sevâb Karşılaştırması — Namaz, Oruç, Zikir, Zekât

Ebu Dâvûd’da geçen hadîs-i şerîfte: «Namaz, oruç ve zikir, Allâh yolunda harcamaktan sevâb bakımından 700 kat fazladır.» Bu yapı, namaz, oruç ve zikrin değerini gösterir. Maddî harcama önemlidir; ama mânevî ibâdetler ondan kat kat daha üstün. O zamân namaza, oruca, ve Allâh’ı zikretmeye dikkat edeceğiz. Zekât vermeye dikkat edeceğiz. Bu dörtlü, mü’minin temel ibâdetleridir.

Niçin 700 Kat? — Mânevî Üstünlük

Mânevî ibâdetlerin 700 kat sevâbı, mânevî üstünlüğün ifâdesidir. Maddî yardım sınırlı bir fayda sağlar; bir fakîr yedirilir, bir ihtiyâç giderilir. Mânevî ibâdet ise sınırsız fayda sağlar; kalp pişer, rûh yükselir, mâneviyât artar. Bu yüzden Allâh mânevî ibâdetlere daha çok sevâb verir. Bu, mânevî olanın maddî olandan üstün olduğunun delîlidir.

Dostluk ile İbâdet — Bağlantı

Mü’minin dostluğu ile ibâdeti arasında bağlantı vardır. Namaz kılan ile dost olursan, sen de namaza yaklaşırsın. Zekât veren ile dost olursan, sen de cömertleşirsin. Allâh’ı zikreden ile dost olursan, sen de zikre yönelirsin. Bu yüzden dost seçimi çok önemlidir. Dostların seni mâneviyâta götürecek olanlar olmalı; mâneviyâttan uzaklaştıracaklar değil.

Rüku’ Edenler — Hz. Ali’ye İşâret

Âyetin son kısmı «onlar rüku’ edenlerdir» Hz. Ali kerremallâhu vechehu’ya işâret eder. Bu âyet Hz. Ali rüku’ hâlinde zekâtını dağıtırken indi. Bu yüzden âyetin bu kısmı özellikle Hz. Ali’ye atfedilir. Hz. Ali, namaz kılan, zekât veren, rüku’ eden mü’minin mükemmel örneğidir. Mü’min, onu örnek alarak mü’min kardeşliğini yaşamalıdır. Allâh muhâfaza eylesin; bizi de bu âyetin müjdesine nâil eylesin.

Kaynak: Mustafa Özbağ Efendi — Sohbet Kaydı. Tasavvuf hakkında daha fazla bilgi. İlgili Sözlük Terimleri: Dostluk, Namaz, Zekât. → Tasavvuf Sözlüğü