İnsan Olmak — Bütün İnsanlığa Rahmet Olmaktır

İnsan olmak — bütün insanlığa rahmet olmaktır. Hz. Peygamber’in misyonu Kur’ân’da şöyle ifâde edilir: «Biz seni ancak âlemlere rahmet olarak gönderdik» (Enbiyâ 107). Bu rahmet sâdece Müslümanlara değil; bütün insanlığa, hayvanlara, çevreye. Peygamber’in vârisi olan mü’min de bu rahmetin taşıyıcısı olmalı. Sâdece kendi kabilesi, milleti, mezhebi için değil; bütün insanlık için iyi bir varlık olmalı. Bu, gerçek insanlık.

Enbiyâ 107 — Âlemlere Rahmet

«Biz seni ancak âlemlere rahmet olarak gönderdik» (Enbiyâ 107). «Âlemler» ifâdesi geniştir: insanlar, cinler, melekler, hayvanlar, bitkiler, gök ve yer. Peygamber bütün varlıklara rahmettir. Bu, İslâm’ın evrensel boyutu. Mü’min de bu rahmetin küçük bir yansıması olmalı.

Kabilecilik — Cahiliyye

Sâdece kendi kabilesi, milleti, mezhebi için iyi olmak — cahiliyye tavrıdır. İslâm bu tavrı reddeder. «Müslüman, dilinden ve elinden Müslümanların selâmette kaldığı kimsedir» buyurmuştu Hz. Peygamber. Ama daha geniş anlamda — «mü’min, elinden ve dilinden herkesin selâmette kaldığı kimsedir». Mü’min herkesle iyi geçinir; herkes için iyi bir varlık olur.

Hayvanlara Şefkat — İmân Alâmeti

Hayvanlara şefkat îmânın bir alâmetidir. Hz. Peygamber «Bir kadın susuz bir köpeğe su verdiği için cennete girdi» buyurmuştu. Başka bir kadın da bir kediyi hapsedip aç bıraktığı için cehennemlik oldu. Hayvana eziyet — îmâna aykırı. Mü’min hayvanlara karşı şefkatli; çevreye karşı duyarlı.

Komşuya İhsan — Cennet Kapısı

Komşuya ihsân cennet kapısıdır — komşu Müslüman olsun ya da olmasın. Hz. Peygamber komşusu Yahûdi olan birine çok ikrâm ederdi. Komşu hakkı dinde yüksek bir mesnedde durur. Mü’min komşusunu rahatsız etmez; aksine ihsân eder.

Mü’minin Üç Çevresi

Mü’minin rahmet halkası üç çevreyle başlar: 1) İç çevre — âile, akraba. 2) Orta çevre — komşu, iş arkadaşları, mahalle. 3) Dış çevre — şehir, ülke, dünyâ. Mü’min önce iç çevrede rahmet olmalı; sonra orta; en sonunda dış. Hepsi birden gelmez; aşamalı genişler.

Sahte İnsanlık — Sözde Hümanizm

Modern sözde hümanizm bâzen sahte. «İnsanlığı seviyoruz» derken — kendi mezhebinin dışında kalanlara düşman olabilirler. Gerçek rahmet evrenseldir; ayrım yapmaz. Aynı zamanda — hakka aykırı sevgi de rahmet değildir. Sapkınlığa müsâade etmek rahmet değil; sevgi içinde uyarmak rahmettir.

Niyâz — Rahmet Olan Mü’min

Niyâz: «Yâ Rab, beni âlemlere rahmet olarak gönderdiğin Peygamberinin vârisi eyle. Kabileciliğe, mezhep taassubuna kapılmaktan beni koru. Hayvanlara, komşulara, herkese karşı şefkatli bir mü’min eyle. Sahte hümanizme kanmaktan da koru; gerçek rahmeti bana ilhâm et.» Allâh muhâfaza eylesin; bizi insanlığa rahmet eylesin.

Kaynak: Mustafa Özbağ Efendi — Sohbet Kaydı. Tasavvuf hakkında daha fazla bilgi. İlgili Sözlük Terimleri: Rahmet, İnsan, Şefkat. → Tasavvuf Sözlüğü