Allâh Yolunda Canını Ver; Bil ki Dostun Allâh’tır

«Allâh yolunda canını ver, bil ki senin dostun Allâh’tır.» Bu, tasavvufun en yüksek mertebelerinden birini ifâde eder. Mü’min canını Allâh için harcayacak; çünkü Allâh onun dostudur. Dost dostu için canını verir. Bu, sahâbenin yaşadığı bir hâldir; sonraki nesillere de aktarılmıştır. «Can» burada hem cismânî hayât hem de nefsânî varlık demektir.

Allâh Yolunda Can Vermek — İki Anlamı

Allâh yolunda can vermenin iki anlamı vardır: 1) Şehîd olmak — fizîkî hayâtı feda etmek. 2) Nefse karşı ölmek — nefsânî isteklerden vazgeçmek. Birincisi savaş zamânlarında olur; her zaman değil. İkincisi her zaman lâzımdır. «Ölmeden önce ölünüz» Hz. Peygamber’in sözüdür; ve nefse karşı ölmek demek.

«Allâh Dostundur» — Kur’ânî Bir Hakîkat

«Allâh mü’minlerin velîsidir, dostudur» (Bakara 257). Bu âyet mü’minin temel güvencesidir. Allâh kulun dostu ise, onu korur, gözetir, sahip çıkar. Dünyâda dost arayan insan Allâh’ı bulduğunda en büyük dostluğa kavuşmuştur. Bu dostluk ölümle bitmez; âhirette de devâm eder.

Dost İçin Can Vermek — Karşılıksız

Dost için can vermek karşılıksız bir aşkın ifâdesidir. Mü’min Allâh için kendini fedâ ederken karşılık beklemiyor; çünkü zâten Allâh’tan herşeyini almış. Bu fedâkârlık tasavvufun yüksek mertebelerinden biridir. Sahâbe Hz. Peygamber için canını verirken karşılık beklemedi; sevgi onları harekete geçirdi.

Sahâbenin Fedakârlığı — Misâl

Sahâbenin fedakârlığı târihte örnektir. Uhud’da Hz. Peygamber’i korumak için saflarda öldüler. Bedir’de azlığa rağmen ileri atıldılar. Hicret yollarında her zorluğa katlandılar. Bu fedakârlık Allâh dostluğunun gereği idi. Mü’min de bu örneği takip etmelidir.

Nefse Karşı Ölmek — Sürekli Mücâhede

Nefse karşı ölmek sürekli bir mücâhededir. Mü’min her gün nefsine «hayır» der; günde defalarca onun isteklerini reddeder. Bu reddediş bir tür ölümdür; nefse karşı ölüm. Bu ölüm olmadan mü’min hayât bulamaz. Çünkü nefis yaşıyorken, mâneviyât ölü olur. Nefis öldüğünde mâneviyât canlanır.

Allâh Dost İse — Korkma

Allâh dost ise, mü’min korkmaz. «Eğer Allâh size yardım ederse, sizi yenecek hiçbir kuvvet yoktur» (Âl-i İmrân 160). Bu âyet mü’mini cesâretlendirir. İnsanlardan, dünyâdan, ölümden korkmaz; çünkü dostu Allâh. Bu kalıcı bir cesâret kaynağıdır. Modern mü’min bu kaynaktan beslenmeli; korkularını yenmelidir.

Niyâz — Allâh Dostluğunu Yaşayan Mü’min

Niyâz: «Yâ Rab, beni dostluğunu yaşayan bir kul eyle. Senin yolunda nefsime karşı ölmemi; canımı Sana adamamı nasîb et. Senin dostluğunun verdiği cesâreti gönlüme yerleştir. Sahâbenin fedakârlığını bana da nasîb et. ‘Sen benim dostumsun’ deme bahtiyârlığını yaşayan bir mü’min eyle.» Allâh muhâfaza eylesin; bizi Allâh dostluğu yaşayan kullardan eylesin.

Kaynak: Mustafa Özbağ Efendi — Sohbet Kaydı. Tasavvuf hakkında daha fazla bilgi. İlgili Sözlük Terimleri: Allâh Dostu, Fedakârlık, Şehâdet. → Tasavvuf Sözlüğü