Allâh’ı Seven Doygunluk Nedir Bilmez — Sevme İştahı Sürekli Artar

Bir kimse Allâh’ı seviyorsa doygunluk nedir bilmez; o sevme iştahı sürekli artar. Bu, Allâh sevgisinin özelliğidir. Dünyâ sevgileri doymuş olur; ama Allâh sevgisi doymaz. Çünkü Allâh sonsuz; sevgisi de sonsuz olabilir. Sufî her gün biraz daha sever; ve hiç doymaz. Bu hâl sevginin Allâh için olduğunu gösterir.

Dünyâ Sevgisi — Doyar

Dünyâ sevgileri sonunda doyar. Mal severlik bir noktaya gelir, doyar. Mevki tutkusu bir hedefe ulaşır, doyar. Şehvet bir vakit söner. Bütün dünyevî sevgiler sınırlı. Çünkü dünyâ sınırlı. Sınırlı bir şeyin sevgisi de sınırlı olur. Bu doğanın gereği.

Allâh Sevgisi — Sınırsız

Allâh sevgisi sınırsızdır. Çünkü Allâh sonsuz; O’nun isimleri, sıfâtları, lutfu hesâpsız. Mü’min O’nu tanıdıkça daha çok sevecek; daha çok sevdikçe daha çok tanıyacak. Bu döngü ömür boyu sürer; ve âhirette de devâm eder. Cennette de Allâh sevgisi artmaya devâm eder; çünkü Allâh sonsuz tanınabilir.

Sevme İştahı — Sürekli Artan

«Sevme iştahı» sürekli artar. Sufî Allâh’ı sevdikçe daha çok sevme isteği duyar; eski sevgisi yetersiz görünür. Yıllarca seven sufî, yeni başlayan gibi: «Daha çok sevmek istiyorum.» Bu iştah Allâh’ın bir lutfudur; çünkü onunla sufî sürekli gelişir. İştah olmasa, sevgi bir noktada durur.

Doygunluk Hissi — Tehlikeli

Doygunluk hissi tehlikelidir. Mü’min «Allâh’a yeterince yakınım, sevgim yetiyor» düşüncesine girerse — sevgisi durur, geriler. Doygunluk gelişmenin sonu. Bu yüzden klasik sufîler «hep daha çok» ister. «Yetmez, daha» derler. Bu açlık sevgilerini canlı tutar.

Sahâbenin İştahı — Sürekli Daha Çok

Sahâbe sevme iştahı ile doluydu. Yıllarca Hz. Peygamber ile beraber olduktan sonra bile «daha çok» derlerdi. Hz. Ebû Bekir hayâtının son saatlerinde bile mâneviyât için çalışırdı. Hz. Ömer sürekli kendini hesâba çekerdi. Bu iştah onları büyük yaptı. İştahsız mü’min orta kalır.

İştahı Beslemek — Tefekkür ve İbâdet

Sevme iştahını beslemek tefekkür ve ibâdet ile olur. Mü’min Allâh hakkında düşündükçe, ibâdet ettikçe — iştahı artar. Tefekkürsüz, ibâdetsiz mü’min iştahını kaybeder. Bu yüzden günlük tefekkür ve ibâdet — sevme iştahının yiyeceği gibidir. Beslemek lâzım, yoksa söner.

Niyâz — Doymaz İştah İçin

Niyâz: «Yâ Rab, beni Seni sevme iştahı doymayan bir kul eyle. Doygunluk hissinden beni koru. ‘Yetmez, daha’ diyen, sürekli daha çok seven bir mü’min yap. Sahâbenin iştahını bana ver. Tefekkür ve ibâdetle sevgimi sürekli beslememi nasîb et.» Allâh muhâfaza eylesin; bizi doymaz sevgi sahibi mü’minler eylesin.

Kaynak: Mustafa Özbağ Efendi — Sohbet Kaydı. Tasavvuf hakkında daha fazla bilgi. İlgili Sözlük Terimleri: Allâh Sevgisi, İştah, Doygunluk. → Tasavvuf Sözlüğü