NEREDESİN EY SEVGİLİ

NEREDESİN EY SEVGİLİ 

Issız bir çölde yürüyorum yapayalnız,
Her yer karanlık, geceler sonsuz,
Düştüm bir derde sanki dermansız,
Neredesin ey sevgili kaldım çaresiz.

Anlatsam derdimi dağlar ağlar,
Akıtsam gözüm yaşım nehirler çağlar,
Haykırsam aşkımı inan denizler coşar,
Neredesin ey sevgili aşkın beni yakar.

Beklerim an be an görmek için yüzünü,
Dünyanın son günü olsa da duysam sözünü,
Karanlığın içinde aydınlatsan yüzümü,
Neredesin ey sevgili göster bana yüzünü.

Seni ararım doğan her güneşte,
Sorarım seni Ay’ da, Mars’ ta, Merih’ te,
Ararım yeryüzünde tomurcuk gülde,
Neredesin ey sevgili, kaldım ıssız çölde.

Mustafa bu aleme yalnız geldin yalnız yaşadın,
Çektin ızdırabı, çileyi ne acılar tattın,
Görmedin bir gün yüzü, hep nara kaldın,
Neredesin ey sevgili, beni ateşe attın.

MUSTAFA ÖZBAĞ